Տատիկը երկար տարիներ օգնել է մանկատանը բայց ոչ ոք չի կռահել այդ մասին

Մեր գյուղում մի կին էր ապրում։Նա այնքան էլ ծեր չէր,60 տարեկան էր,բայց ոչ մեկի հետ չէր շփվում։Մռայլ էր մարդամոտ չէր Չի ունեցել ոչ ընտանիք,ոչ ընկերուհիներ,նույնիսկ փողոցում ոչ մեկի չէր բարևում:Եթե հանդիպեք նրան,նա աչքերը գետնին կկախի և լուռ կանցնի:Բարևել ոչ մեկի չի ուզում և չի բարևում:Նրա մասին քիչ բան գիտենք աշխատում է պահակ է ինչ-որ ձեռնարկությունում որը գտնվում է մի ճանապարհի վրա,որը գնում է դեպի քաղաք ընտանիք չունի,երեխաներ չկան։Իր կյանքի մասին ոչ ոքի ոչինչ չի ասում, անձնականը չի կիսում:Նրա մասին ինչ հորինում էին որ սպանում է,որ գողանում է բամբասանքներ էին Մեծահասակները նրան դատապարտում էին, նույնիսկ չէին ուզում բարևել:

Իսկ մենք՝երեխաներս, դա անում էինք ամբողջությամբ! Դարպասներն էինք փակում,այնպես որ չկարողանա դուրս գալ,ապա այգում ելակներն էին ներկում խնձորները թափահարում: Այժմ արդեն հասուն տարքիում ես հասկանում եմ, որ այդ բոլորը դաժանություն էր միայնակ անձի հանդեպ, բայց դա հաճելի էր այն ժամանակ: Եվ ոչ մի անգամ նա չի բողոքել ծնողներին, չի գնացել գյուղապետի մոտ, ամեն ինչ ընկալել է հավուր պատշաճի։ Եվ լուռ! Եթե, իհարկե, ծնողներից որևէ մեկը մեզ նման արարքների համար պատժեր ապա մենք կվախենայինք, բայց ծնողներն իրենք վախենում էին և չէին սիրում տատիկին:Դպրոցից հետո ես երկար տարիներ գյուղից հեռու էի ապրում, իսկ երբ վերադարձա,առաջին հերթին հանդիպեցի նրան։Նրա տունը մոտ էր մեր տանը: Նա արդեն ծեր էր այրված, բայց նույնքան անամոթ:

Նա անցավ իմ կողքով, լուռ, առանց բարևելու, իմ ողջույնին չպատասխանեց:Կյանքը շրջվեց՝ աշխատանք, կին, երեխաներ։ Ծնողական տունը պետք էր վերանորոգել: Ես չէի հիշում իմ հարևանի մասին, քանի դեռ այդ դեպքը չեղավ: Տատիկը մահացավ և ինձ կանչեցին որպես հարևանի վկա։ Տարօրինակ զգացողություն ունեցա՝ մտնելով նրա տուն։Մաքուր,հարմարավետ,հյուսված սփռոց անձեռոցիկներ: Զուտ սպիտակեցված վառարան, դա նշում եմ հաշվի առնելով, որ նրա տարիքը բավականին պատկառելի էր: Այստեղ ապրել է մի մարդ, ով իսկապես սիրում էր իր տունը և հոգ էր տանում նրա մասին:

Փաստաթղթերով պարզվել է որ Իրինան իր անունն է, և նրա մահանալու պահին նա 88 տարեկան էր: Եվ դեռ շատ անդորրագրեր կային, մի մեծ բուրգ,կոկիկ կապված և տուփի մեջ փաթաթված:Երբ մենք իշխանության ներկայացուցիչների հետ դիտարկեցինք այդ անդորրագրերը բոլորս ծանր շունչ քաշեցինք։ Իրինան մեծ գումարներ էր ուղարկել մի մանկատուն։Պարբերաբար,ամիս առ ամիս,որը վկայում է: Ահա այսքան տարիներ մեր անամոթ «կախարդը» օգնել է մանկատանը, տալով նրան իր փողի մեծ մասը, և ահա, նույնիսկ «մաքրում էինք» նրա բուսական այգին:Չեմ ուզում խոսել այն մասին,թե մեզանից շատերն ինչ զգացողություններ են ունեցել իմանալով այդ անդորրագրերի մասին։ Մեզ դաս եղավ, և հավերժական ափսոսանք մեր ստորության համար։Ես այլևս ավելացնելու բան չունեմ։

interesnienovsti.ru

Հավանեցիք? Կիսվեք Ձեր ընկերների հետ
INTERESTING NEWS
Яндекс.Метрика